5/12/12

Χριστουγεννιάτικες λιχουδιές και δώρα του Τροφοσυλλέκτη


Καθώς πλησιάζουν οι γιορτές των Χριστουγέννων, ο Τροφοσυλλέκτης ετοιμάζεται πυρετωδώς, για να προσφέρει τις λιχουδιές του. Το πατέ από τις κόκκινες πιπεριές του κήπου του και οι ελιές που είναι βουτηγμένες στο πρωτόλαδο, τα σύκα της Κύμης που είναι γεμισμένα με καρύδια, οι βολβοί από το αγρόκτημα του στην Αγγινάρα, το κυδωνόπαστο που ταιριάζει με τις υφάλμυρες γραβιέρες, ικανοποιούν τη βουλιμία του ανυπόμονου επισκέπτη, καθώς η νοικοκυρά ετοιμάζεται ν' ανοίξει την πόρτα του σαλονιού για να καθίσουν όλοι στο τραπέζι.  
Όσοι προτιμούν το τσίπουρο για το ξεκίνημα μπορεί να γευτούν το παστό χοιρινό του Τροφοσυλλέκτη, με άρωμα πορτοκάλι και κρασί syrrah ή μια ακόμα πιο δυνατή γεύση άσπρο-κατάσπρο τυρί, από τον Βάγγο Αρκαδίας.Υπάρχει, επίσης τo coulis από βατόμουρα για τα κρέατα και το ανθότυρο, το chutney από δαμάσκηνα για τα πουλερικά και το αγριογούρουνο.
 Οι σαλάτες πασπαλίζονται με τα βλασταράκια του Τροφοσυλλέκτη και με το ξύδι, από κατακόκκινα τριαντάφυλλα ή από βατόμουρα.
Δύο γυάλινα πολύχρωμα βαζάκια με αλάτι και μυρωδικά Αρκαδίας για το κρέας και το ψάρι σας είναι απαραίτητα, για σας που θέλετε αρώματα κήπου στο πιάτο σας.
Υπάρχουν βεβαίως, κάποιοι που θέλουν κάτι άλλο πιο εναλλακτικό, όπως ραβιόλια με γέμιση από καβούρι και τζίντζερ ή από σολωμό ή κάτι ακόμα πιο απλό όπως γέμιση από κοτόπουλο και μανιτάρια. Ή λαζάνια χειροποίητα με τη σάλτσα της αρεσκείας σας.
Και για το τέλος...  ολόχρυσα κυδώνια στο φούρνο, butterscotch μπισκότα της Αλεξάνδρας με schnapps από ρόδια, κράνα, βατόμουρα και δαμάσκηνα.

Ας παινέψουμε και τα δώρα
Ο Τροφοσυλλέκτης προσφέρει σαπούνια από λάδι ελιάς με δαφνόφυλλα και βαλσαμόλαδο για βελούδινο δέρμα γεμάτο υγεία. 


6/11/12

Κυδώνια ή μήλα της Αφροδίτης


Ο αγαπημένος καρπός του Ομήρου, για το χρυσαφί χρώμα του, τις καμπύλες του, το χνούδι στη φλούδα του και την αρωματισμένη σάρκα του.
Ένα κυδώνι ως δώρο προσφέρει ο Πάρις στην Αφροδίτη και αυτή  χαρίζει στον καρπό το όνομά της: «μήλο της Αφροδίτης».
Ο Πλούταρχος, στους Βίους Παράλληλους, σχολιάζει το διάταγμα που λέγεται ότι θέσπισε ο Σόλων, σύμφωνα με το οποίο ο γάμος επισφραγίζεται όταν: η νύφη και ο γαμπρός κλειδώνονται στο νυφικό δωμάτιο και τρώνε μαζί ένα κυδώνι.
Το ταξίδι των κυδωνιών προς τη Μεσόγειο διήρκεσε πολλούς αιώνες, καθώς ξεκίνησε από την Περσία, το 4.000 π.Χ., τον Καύκασο, έφθασε στις ακτές της Ιωνίας και κατέληξε στα παράλια της Προβηγκίας και της Ισπανίας. Μια πόλη στη Μ. Ασία βαφτίστηκε ελληνικά και τουρκικά με τ΄ονομά τους: «Κυδωνίαι» ή Αϊβαλί –προέρχεται από την τουρκική λέξη ayva (αϊβά).
Ρούμπενς, "Η κρίση του Πάρι", Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη
Όλα τα σπίτια αυτό τον καιρό έχουν κυδώνια, καθώς είναι ο αγαπημένος καρπός 
του φθινοπώρου.
Τα κυδώνια διατηρούνται φρέσκα για πολύ χρόνο. Στο χωριό μου στην Αρκαδία τα διατηρούν μέχρι τα Χριστούγεννα, καθώς φροντίζουν να τα συλλέγουν με το χέρι απ΄το δέντρο, χωρίς να προλάβουν να πέσουν κάτω και να «λαβωθούν». Καταναλώνονται φρέσκα, αν είναι ώριμα, ξερά, με σύκα, μπαίνουν στις τάρτες, στα κέικ, στο γιαούρτι, στις σαλάτες. Αντικαθιστούν τις πατάτες στο μοσχάρι, στο χοιρινό και στο κοτόπουλο. Γίνονται γλυκό του κουταλιού, πελτές και κυδωνόπαστο.
Οι αγρότες γνωρίζουν πολύ καλά ότι το κυδώνι έχει φοβερές αντισηπτικές ιδιότητες. Οι διατροφολόγοι θεωρούν ότι το κυδώνι περιέχει ισχυρά αντιοξειδωτικά, έχει υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη C, σίδηρο, χαλκό και κάλιο και μειώνει την κακή χοληστερίνη.
Πριν από δύο εβδομάδες έκοψα τα κυδώνια από τις κυδωνιές μου που βάραιναν και κινδύνευαν από τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου. Υπάρχουν, όμως και άφθονες κυδωνιές στις πλαγιές του Λύκαιου. Είναι αυτοφυείς και αναμένουν τους περιπατητές να γευθούν τους καρπούς τους.
Αυτή τη φορά αποφάσισα να γεμίσω το πανέρι του Τροφοσυλλέκτη με κυδωνόπαστο που το στόλισα με κάτασπρα μύγδαλα.

12/10/12

Carpe Diem ή Άδραξε τη μέρα


Αξίζει να αναδημοσιεύσω το e-mail που μου έστειλε χθες ο αγαπητός φίλος Γιώργος Ζαχαρόπουλος από την Τρίπολη:
Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012
Μία ομάδα κληρικών και λαϊκών έχοντας επικεφαλής της τον μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλέξανδρο ξεκινά από την Τρίπολη στις επτά το πρωί με προορισμό την μονή Τιμίου Προδρόμου Καστρίου Κυνουρίας.Μια δεύτερη ομάδα ακολουθεί την πρώτη με μια ώρα καθυστέρηση. Μια τρίτη ομάδα που ήρθε να βοηθήσει αποτελούνταν από ιερείς της περιοχής του Καστρίου. Συνολικά μαζευτήκαμε καμιά εικοσαριά άτομα.
Σκοπός και των δύο ομάδων η παροχή εθελοντικής εργασίας στα έργα που γίνονται στη μονή αλλά κυρίως ο καθαρισμός και η συντήρηση του μονοπατιού που οδηγεί στη μονή μέσα από το φαράγγι που κατεβαίνει στο Τάνο.
Η δουλειά άρχισε από νωρίς. Πέντε-έξι έμειναν στο μοναστήρι για μαστορέματα. Οι υπόλοιποι πήγαμε στο μονοπάτι. Ο παπα Βασίλης με τον παπα-Παναγιώτη με τα ηλεκτρικά πριόνια τους έκοψαν κλάρες, κλάδεψαν δέντρα, θέρισαν βάτα. Οι υπόλοιποι περιοριστήκαμε στο μάζεμα των κλαριών, στο κόψιμο των χορταριών, στο στερέωμα του μονοπατιού, στο καθάρισμα της πηγής από την οποία παίρνει το μοναστήρι νερό.
Προς έκπληξή μας ο σεβασμιότατος επιθεώρησε την δουλειά μας περνώντας από το μονοπάτι και κατεβαίνοντας μέχρι κάτω το ποτάμι.
Η ομάδα σιγά-σιγά κατέβηκε μέχρι την κοίτη του Τάνου κόβοντας και καθαρίζοντας. Είχε μεσημεριάσει πλέον για τα καλά. Οι πιο ηλικιωμένοι ανέβηκαν σε κάποια αυτοκίνητα που είχαν έρθει εκεί από την Περδικόβρυση ενώ οι νεώτεροι πήραν τον δρόμο της επιστροφής ανεβαίνοντας τώρα το μονοπάτι και ελέγχοντας την δουλειά τους. Καθώς είχαμε φτάσει στο μέσο του μονοπατιού άρχισε να πέφτει μια δροσιστική ψιχάλα. Παραδόξως αυτοί που ανέβηκαν με τα πόδια ανέβηκαν νωρίτερα από αυτούς που είχαν πάρει το αυτοκίνητο.
Όταν τελικά φτάσαμε στο μοναστήρι ήταν περασμένες δύο το μεσημέρι. Ο σεβασμιότατος εκτιμώντας τον κόπο και την προσφορά των εθελοντών παρέθεσε πλούσιο γεύμα στην αυλή της μονής.
Όταν τελικά αποχωρήσαμε από την μονή του Τιμίου Προδρόμου το απόγευμα ξέραμε ότι 
η μέρα μας δεν είχε πάει χαμένη....





7/10/12

Ένα εγκαταλελειμμένο λεωφορείο στο Λύκαιο όρος

Το φθινόπωρο μπήκε για τα καλά με ψιλοβρόχια στην Αρκαδία. Σάββατο πρωί ανέβηκα στο Λύκαιο όρος, για να συλλέξω καρπούς. Ένα πανέμορφο βουνό, με αμπέλια απεριποίητα εδώ και χρόνια, που όμως συνεχίζουν να καρπίζουν και να βγάζουν το σταφύλι με τις μικρές ροζ ρόγες, που μ' αυτό έφτιαχναν παλιά το "φλέρι", το μυρωδάτο ροζέ κρασί, που το έβαζαν στο μπουκάλι και το κατέβαζαν στο πηγάδι για να διατηρείται δροσερό στα υπαίθρια γλέντια. Έχει αχλαδιές, με μικρά χρυσαφιά αχλάδια, αγριομηλιές, βατομουριές, τσαμπουρνιές (το δέντρο που βγάζει τα μύρτιλλα) και μουρτζιές (φραγκοστάφυλα). Τις μουρτζιές τις μάζευαν και τις έδιναν στα παιδάκια για καραμέλες. Όσο πηγαίνουμε προς τα πάνω, τόσο πυκνώνουν τα ρύκια, που αυτή την εποχή ανθίζουν και οι κουμαριές. 
Τα άγρια χόρτα έχουν αρχίσει και βγαίνουν. Μάζεψα τα πρώτα τρυφερά λάπατα που γίνονται σπανακόρυζο και πίτα. Μου αρέσουν πολύ γιατί είναι νόστιμα και ξυνίζουν κιόλας.
Κι' εκεί καθώς μάζευα χόρτα, στη μέση του πουθενά, στο χωράφι, είδα ένα εγκαταλελειμμένο λεωφορείο. Ένα λεωφορείο των αρχών του '60 που έκανε δρομολόγια στα χωριά και κατέβαζε τους αγρότες με τα καλάθια τους στη Μεγαλόπολη για το παζάρι της Παρασκευής. Στο λεωφορείο ο κισσός και οι κληματαριές έχουν αρχίσει να αναρριχώνται. 
Το φωτογράφισα για να σας το δείξω.

4/10/12

Αναζητώντας την Πάβλοβα

Αποφάσισα να απελευθερωθώ από την καθημερινότητα.
Κλείστηκα στην κουζίνα, άνοιξα το ψυγείο, έβγαλα τα αγαπημένα μου βατόμουρα και αποφάσισα να αναζητήσω την "Πάβλοβα". Ένα αιθέριο γλυκό που ταυτίζεται με
μια αιθέρια ρωσίδα μπαλαρίνα, διάσημη ανά την υφήλιο με το όνομα "ο κύκνος" . Το 1929 η Πάβλοβα φθάνει στην Αυστραλία μ' ένα υπερωκεάνειο, σαν κι αυτό που πήρε ο Σκοτ Φιτζέραλντ για να φθάσει στην Ευρώπη. Ένα υπερωκεάνειο με ζωντανή ορχήστρα, με άφθονο καμπανίτη οίνο, με όλη τη μεγαλοαστική τάξη που περιόδευε μαζί με την ιντελιγκέντσια και με τους διάσημους θίασους της εποχής από ήπειρο σε ήπειρο. Η Πάβλοβα χόρεψε στο Περθ τη "λίμνη των κύκνων" κι' αποθεώθηκε. Ο σεφ Herbert Sachse του ξενοδοχείου Esplanade σαγηνεύτηκε και δημιούργησε προς τιμήν της την "τούρτα Πάβλοβα" άσπρη, αιθέρια, με κόκκινα άγρια βατόμουρα και σαντιγύ. Μια εκλεπτυσμένη γεύση όπως ακριβώς και ο Κύκνος-Πάβλοβα.
Ετοίμασα την Πάβλοβα και τη φωτογράφισα για να υπερβώ την απίστευτα δυσβάσταχτη καθημερινότητά μας.


23/9/12

Εθελοντισμός = συλλογικότητα, ισοτιμία, ανιδιοτέλεια*

Σε μια εποχή που ο ένας κοιτάζει τον άλλον στα χέρια και όχι στα μάτια, που η έννοια του δώρου έχει ταυτιστεί με την υποχρέωση για ανταπόδοση˙ που από παντού βομβαρδιζόμαστε από «ρητορικά» σχήματα λόγου περί διάρρηξης του κοινωνικού ιστού και περί ανθρωπιστικού αδιεξόδου, ας περάσουμε από τη θεωρία και τη μεμψιμοιρία στην πράξη και ας δούμε πώς μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι προσφέροντας τον ελεύθερο χρόνο και τις γνώσεις μας προς όφελος άλλων ή του συνόλου και όχι για να ωφεληθούμε εμείς οι ίδιοι ή για να περιμένουμε κάποιο αντάλλαγμα στο εγγύς μέλλον. Ο εθελοντισμός είναι έμπνευση, έχει όραμα, είναι μια αμφίδρομη σχέση ισοτιμίας, γι’ αυτό και διαφέρει από τη φιλανθρωπική δραστηριότητα.
Αντιμετωπίζουμε με αγάπη και όχι με οίκτο, ασπαζόμαστε την αριστοτελική άποψη για ισοτιμία και ισονομία και προσφέρουμε στους άλλους που είναι δίπλα μας.
Δεν μας αρέσουν οι μονομάχοι στις αρένες, οι λάτρεις του ατομικισμού. Απαιτούμε συλλογικότητα, δημιουργούμε συλλογικότητες.
Για να αναπνεύσουμε σε τούτο τον πανέμορφο πλανήτη πρέπει να δώσουμε τα χέρια όλοι μαζί. Μόνο με συλλογικότητα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την περιδίνηση της φτώχειας (πνευματικής και υλικής) που πρόκειται να επακολουθήσει αν εξακολουθήσουμε να είμαστε οπαδοί των μονομάχων και των ανθρωποθυσιών.
Όμως, ο εθελοντισμός, η εθελοντική εργασία απαιτεί οργάνωση, εκπαίδευση και εξειδίκευση. Απαιτεί συνεργασία με την εθελοντική ομάδα και με τις υπόλοιπες ομάδες. Απαιτεί προθυμία να χρησιμοποιείς τη γνώση για το καλό όλων και όχι να την κρατάς για τον εαυτόν σου, ως αυθεντία. Κανείς από μας δεν είναι αυθεντία.
Απαιτεί οργανωμένη εκπαίδευση. Ας απαλείψουμε το «όλα τα σφάζω κι όλα τα μαχαιρώνω», ας πάψουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε «ανώτεροι» ή ότι ξέρουμε περισσότερα και είμαστε οι «καλύτεροι».
Και όλα αυτά χωρίς το «κερασάκι της τούρτας» δηλαδή την επιβράβευση.
Ας αναγνωρίσουμε τη σημασία του εθελοντισμού.

*Αφιερωμένο στην Αλεξάνδρα Σ. που προσπαθεί για τη διάδοση του εθελοντισμού.

12/9/12

Το Κιλκίς μας ή ο παραμεθόριος τουρισμός

Ας ξεχάσουμε για κάποιες στιγμές τα ποσοστά ανεργίας που χτυπάνε στο κόκκινο στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας και το θολό τοπίο της αποβιομηχάνισης, ας περιηγηθούμε με τις αισθήσεις μας μια πόλη που δεσπόζει στην παραμεθόριο: το Κιλκίς. 
Στην καρδιά της μακεδονικής ενδοχώρας, μ΄ένα σιτοβολώνα, που θυμίζει θάλασσα, η πόλη απλώνεται στα ριζά του λόφου που έχει στην κορφή του την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Ο φεουδαρχικός - μεσαιωνικός χαρακτήρας της έχει αφήσει τα χνάρια του στον πολεοδομικό σχεδιασμό της. Το Κιλκίς  έχει απ' όλα: μοντέρνο ξενοδοχείο σαν κι' αυτό που έμενα στο down town του Σαν Φρανσίσκο, παζάρι τεράστιο που ικανοποιεί όλα τα γούστα γιατί διαθέτει από τσάντες Luis Vitton (προφανώς απομίμηση) μέχρι κράνα από τα γειτονικά όρη και λουκουμάδες τύπου Θράκης. Το Κιλκίς διαθέτει καπναποθήκες που στέκουν περήφανες κι ερειπωμένες, -μοναχικές φιγούρες του προσφυγικού παρελθόντος- εμπορικό δρόμο, μαγαζιά που έχουν στήσει με μεράκι οι Πόντιοι όταν ήρθαν και ρίζωσαν σε τούτο τον τόπο. 
Λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη βρίσκεται η πηγή που βγάζει το "Ξυνό Νερό", το νερό με το παλαιού τύπου μπουκάλι και το branding που αντέχει στο χρόνο. 
 Όσοι θέλουν να φάνε καλά με θέα τη λίμνη της Δοϊράνης, δεν έχουν παρά να πάνε στην ταβέρνα της Λίμνης "Δόβηρος". 
Όσοι θέλουν να χαρούν τις ομορφιές του βουνού, να τροφοσυλλεκτίσουνε συλλέγοντας άγρια βατόμουρα, βότανα, μύρτιλλα, κράνα, ραδίκια ή να αναπολήσουν το ηλιοβασίλεμα που περιγράφει η Πηνελόπη Δέλτα στο βιβλίο "Στον καιρό του Βουλγαροκτόνου" ας ανέβουν στα Κρούσια Όρη. Εκεί υπάρχει ο πιο καλόγουστος και φιλόξενος ξενώνας που πήγα ποτέ μου. Η οικοδέσποινα Σταθούλα κάθε μέρα δημιουργεί απίστευτες λιχουδιές, με απαράμιλλη γευστική ισορροπία και ο περιηγητής γευματίζει σε κολλαριστό άσπρο τραπεζομάντηλο. Ο πιστός Μπρούνο, το πανύψηλο γκριφόν του ξενώνα θα σας συντροφεύσει ως ακοίμητος φρουρός σε όλους τους περιπάτους σας στα Κρούσια Όρη.
Επιτέλους, ας ανακαλύψουμε την κρυφή γοητεία των παραμεθόριων περιοχών της χώρας μας και τη φιλοξενία των κατοίκων τους