Ας δημιουργήσουμε τη λίστα με τις μικρές καθημερινές χαρές

Σε πείσμα τις φορο-λίστας, της εξοδο-λίστας, της χρεω-λίστας και όλων των συναφών λιστών που μας φέρνουν πανικό, προτείνω να συμμετέχουμε όλοι μαζί, στη δημιουργία της λίστας με τις "μικρές καθημερινές χαρές".

 Όποιος θέλει να μοιραστεί μία ή πολλές από τις καθημερινές, μικρές απολαύσεις του, ας την ή τις  καταγράψει στο e-mail του Τροφοσυλλέκτη trofosylektis@gmail.com, με τ΄όνομά του ή  με τ΄αρχικά του ονόματός του ή ακόμα και με ψευδώνυμο.

Θα δημιουργηθεί με αυτό τον τρόπο μια λίστα που θα δημοσιευθεί τη νύχτα  της χειμερινής ισημερίας. Θα είναι το χριστουγεννιάτικο δώρο που θα κάνουμε όλοι μαζί σε όλους και ο καθένας στον εαυτόν του.

Μπορούν και οι τετράποδοι φίλοι του Τροφοσυλλέκτη να εκφράσουν τις απολαύσεις τους και  τις χαρές τους και να  τις μοιραστούν μαζί μας.

Η γοητεία του περιττού

Καιρός ν’ αρχίσουμε να μιλάμε για τη «χαρά της ζωής», που είναι απαραίτητη για την εξασφάλιση της ψυχικής μας ισορροπίας στη σημερινή δύσκολη ή για πολλούς από μας δυσβάστακτη εποχή της κρίσης. Είναι η ευχαρίστηση που αντλούμε από τα μικρά, καθημερινά πράγματα που βρίσκονται γύρω μας. Είναι η σαγήνη που μας ασκούν τα «περιττά» και όχι βασικά για τη διαβίωσή μας αγαθά. Είναι το άρωμα της γυναίκας που κάθεται δίπλα μας στο μετρό και μας αγγίζει αδιόρατα μέχρι να διαλυθεί, να εξατμισθεί στο στιγμιαίο χρόνο. Είναι η ευχαρίστηση που νοιώθει η Μαίρη Μ. όταν ξεπλένει το αχλάδι της στη θάλασσα και μετά το δαγκώνει. Είναι η απίστευτη αγωνία που αισθανόταν κάθε μεσημέρι ο φίλος μου ο Αλέκος Γ. όταν ντάλα καλοκαίρι, έψαχνε απεγνωσμένα για ένα λουλούδι –ένα κόκκινο γεράνι– στη Λεωφόρο Βασιλέως Γεωργίου για να στολίσει μ' αυτό το μοναδικό βάζο του σπιτιού του. Είναι η απόλαυση που νοιώθουμε όταν βραχούν τα χείλη μας από την πρώτη γουλιά του κρασιού που πίνουμε βυθισμένοι στον καναπέ μας. Είναι η ανακάλυψη της νέας καλοκαιριάτικης γεύσης που έκανα: «φρέσκο βερύκοκο από τη μοναδική βερικοκιά του κήπου μου με ανάλατα αμύγδαλα» το απόγευμα στην παραλία.

Είναι τα πέταλα από άγρια τριαντάφυλλα που μάζεψα για σας, το τελευταίο Σάββατο της άνοιξης από τα αρκαδικά λειβάδια, για να τα σκορπίζετε στο νερό του μπάνιου σας.

Ας ξεχάσουμε για λίγο τους θλιβερούς κυνηγούς κεφαλών της τηλεόρασης και ας αφεθούμε στη γοητεία, στην απόλαυση «του μη κραυγαλέου» χωρίς ενοχές, μίση και πάθη.

Η Μελισσάνθη, Ο Charles και το τσακάλι

Μαζί με τη δημοσίευση της αφίσας που σχεδίασε η Μελισσάνθη για το κουιντέτο της τζαζ του Charles Altura μου ήρθαν στο μυαλό σκέψεις και επιθυμίες:

Ένας άνθρωπος και ένα τσακάλι, καθισμένοι κοντά, δίπλα-δίπλα ο ένας με τον άλλον, αμίλητοι, χωρίς να αγγίζονται μεταξύ τους, ατενίζουν στον ορίζοντα, το μέλλον, και οι δύο προς την ίδια κατεύθυνση.

Τα τσακάλια τριγυρίζουν γύρω από το σπίτι του χωριού μου τη νύχτα.

Τ’ ακούω χωρίς να τα βλέπω.

Ένα μεσημέρι, είδα ένα κοπάδι από αυτά στην παραλία του Μάλιμπου, στην Καλιφόρνια

Ένας άνθρωπος και ένα τσακάλι, καθισμένοι κοντά, δίπλα-δίπλα. Δύο προαιώνιοι εχθροί από τη φύση τους, που δεν κατάφεραν ποτέ να φιλιώσουν,

Μήπως αυτό δεν είναι και το βαθύτερο μήνυμα ενός συμβιβασμού, ή

ιστορικού συμβιβασμού καλύτερα ενός "compromesso storico";;;

Δυο πρώην εχθροί, που δεν έγιναν φίλοι, στοχεύουν όμως προς την ίδια κατεύθυνση, χωρίς να περιμένουν τον "από μηχανής θεό", που κατεβαίνει προς έκπληξιν των θεατών στα αρχαία θέατρα το καλοκαίρι.

Τα χρώματα δεν αφήνουν καμιά δυνατότητα στην ελπίδα να μπει εντός σεναρίου.

Όλα εξαρτώνται από αυτούς, από τον ήχο, τη μουσική/λαλιά του ανθρώπου και το παραπονιάρικο ουρλιαχτό του τσακαλιού.

Πώς άραγε θα συνυπάρξουν στο μέλλον αυτοί οι δυό;;;

Θα υπερβούν άραγε τη φύση τους ή τη μοναξιά τους;;

Για τη χώρα μας τι θα γίνει;;;

Σε 20χλμ από την Αθήνα ο παράδεισος της Βραυρώνας



Στον υγρότοπο με τα 175 είδη πουλιών είδα να ξεπετάγεται από τους

θάμνους ένα πανέμορφο μπεκατσίνι, στο βάλτο ξεκουραζόταν ένα κοπάδι από ερωδιούς, πιο κάτω γλάροι έβοσκαν σκουληκάκια στο φρεσκοοργωμένο χωράφι. Βρήκα χόρτα, βότανα και άγρια σπαράγγια (παρότι ο Γιάννης Μ. έχει τη βεβαιότητα ότι πέρασε η εποχή τους .....)                                                                 

 

Αγριόσκορδα 
         για μετα-πασχαλινό
        ντιπ (υγιεινότατο)      



                    Στα βήματα της θεάς Αρτέμιδας 

                                         στη Βραυρώνα  

                                   

                       

                               Φασκόμηλο για τα ψητά μας      

 

Το μικροπεριβάλλον, η παραγωγή και η μικροϊδιοκτησία

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια, να διαβάσω πολλά βιβλία, να  τριγυρίσω σε πολλά λιβάδια - της ξηράς και της θάλασσας- όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, για να καταλάβω γιατί ο παππούς μου άφησε στη διαθήκη του, στο καθένα από τα έξι παιδιά του από ένα μικρό κομματάκι σε κάθε περιοχή που είχε χωράφια, αντί να αφήσει από μια περιοχή στο κάθε παιδί. Συγκεκριμένα, για να μάθω γιατί στην Ελλάδα αναπαράχθηκε επί τόσα χρόνια το φαινόμενο της μικροϊδιοκτησίας.
Γιατί, κάθε φυτό για να ευδοκιμήσει χρειάζεται τις δικές του ειδικές συνθήκες, το δικό του μικροπεριβάλλον. Το χωράφι στην "Αγγινάρα" ήταν για τη βρώμη, το χωράφι στη "Φυτίτσα" ήταν για το αραποσίτι, στα "Βαρικά" έβγαινε το "φλέρυ", το καλό κρασί μας, στην "Καμινίτσα" είχαμε τις ελιές μας. Έτσι, επειδή έπρεπε το καθένα από τα παιδιά να επιβιώσει αυτοκαταναλώνοντας, η γη τεμμαχιζόταν όλο και περισσότερο και η ιδιοκτησία γινόταν μικρή.
Σήμερα,υπάρχει ακόμα το μικροπεριβάλλον, που καθορίζεται από το υψόμετρο, το χώμα, το νερό, το υπόγειο νερό, τον αέρα, τον ήλιο για να μας υπενθυμίζει ότι η φύση έχει τους δικούς της κανόνες, που οφείλουμε να τους ανιχνεύουμε και να τους λαμβάνουμε υπόψη μας, αν θέλουμε να απολαμβάνουμε τους καρπούς της.
Οι ελιές, δεν φυτρώνουν εκεί που το χώμα σκάζει...

Βολβοί: Η εκλεκτή λιχουδιά για τους πότες και για τους νηστεύοντες

Περιμέναμε ένα ολόκληρο χρόνο  για να ξεφυτρώσουν στις πλαγιές του χωραφιού μας στην "Αγγινάρα" Αρκαδίας αυτά τα πράσινα τρυφερά βλασταράκια με τους βολβούς τους, που βρίσκονται βαθειά στο χώμα. Νωρίς το απόγευμα πήγαμε με ξινάρια για να σκάψουμε και να βγάλουμε τους βολβούς. Τους προετοιμάσαμε για σας που νηστεύετε τη Σαρακοστή και για όσους αρέσκονται στα ευγενή ποτά, τσίπουρο και ουίσκυ. Πρόκειται για έναν από τους εκλεκτότερους συνοδευτικούς μεζέδες. Οι βολβοί μας είναι βουτηγμένοι σε πρωτόλαδο Αρκαδίας και προσφέρονται σε βαζάκια.

Όσοι από σας πάτε για Κούλουμα σε σπίτια φίλων σας, πηγαίνετε στους οικοδεσπότες για δώρο τους βολβούς μας. Θα το χαρούν!!!

Χρωματίστε το πιάτο σας

Πως θα σας φαινόταν σήμερα, μια κρύα, βροχερή, μουντή μέρα, αν αποφασίζατε να βάλετε λίγο χρώμα στο πιάτο σας;
Πορφυρένια λαζάνια από  παντζάρια...

Πορτοκαλένια-χρυσαφιά λαζάνια με καρότα....

Πράσινα λαζάνια από σπανάκι και καυκαλήθρα που μας φέρνουν στο νου τ' αρκαδικά λιβάδια...

Βλαστάρια από τριφύλι, φακές και φασόλια που λάμπουν από φρεσκάδα σαν πυγολαμπίδες.

Και μην ξεχάσετε να βάλετε και τα λουλούδια στο τραπέζι σας.

Θα πρότεινα ένα γαλάζιο βάζο με χρυσοκίτρινες τουλίπες.

Όλα, εκτός από τα λουλούδια και το βάζο, σας τα προσφέρει ο Τροφοσυλλέκτης.

Η Αλεξάνδρα πρόλαβε και φωτογράφισε τα παντζαρένια λαζάνια.