Carpe Diem ή Άδραξε τη μέρα

Αξίζει να αναδημοσιεύσω το e-mail που μου έστειλε χθες ο αγαπητός φίλος Γιώργος Ζαχαρόπουλος από την Τρίπολη:

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Μία ομάδα κληρικών και λαϊκών έχοντας επικεφαλής της τον μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλέξανδρο ξεκινά από την Τρίπολη στις επτά το πρωί με προορισμό την μονή Τιμίου Προδρόμου Καστρίου Κυνουρίας.Μια δεύτερη ομάδα ακολουθεί την πρώτη με μια ώρα καθυστέρηση. Μια τρίτη ομάδα που ήρθε να βοηθήσει αποτελούνταν από ιερείς της περιοχής του Καστρίου. Συνολικά μαζευτήκαμε καμιά εικοσαριά άτομα.

Σκοπός και των δύο ομάδων η παροχή εθελοντικής εργασίας στα έργα που γίνονται στη μονή αλλά κυρίως ο καθαρισμός και η συντήρηση του μονοπατιού που οδηγεί στη μονή μέσα από το φαράγγι που κατεβαίνει στο Τάνο.

Η δουλειά άρχισε από νωρίς. Πέντε-έξι έμειναν στο μοναστήρι για μαστορέματα. Οι υπόλοιποι πήγαμε στο μονοπάτι. Ο παπα Βασίλης με τον παπα-Παναγιώτη με τα ηλεκτρικά πριόνια τους έκοψαν κλάρες, κλάδεψαν δέντρα, θέρισαν βάτα. Οι υπόλοιποι περιοριστήκαμε στο μάζεμα των κλαριών, στο κόψιμο των χορταριών, στο στερέωμα του μονοπατιού, στο καθάρισμα της πηγής από την οποία παίρνει το μοναστήρι νερό.

Προς έκπληξή μας ο σεβασμιότατος επιθεώρησε την δουλειά μας περνώντας από το μονοπάτι και κατεβαίνοντας μέχρι κάτω το ποτάμι.

Η ομάδα σιγά-σιγά κατέβηκε μέχρι την κοίτη του Τάνου κόβοντας και καθαρίζοντας. Είχε μεσημεριάσει πλέον για τα καλά. Οι πιο ηλικιωμένοι ανέβηκαν σε κάποια αυτοκίνητα που είχαν έρθει εκεί από την Περδικόβρυση ενώ οι νεώτεροι πήραν τον δρόμο της επιστροφής ανεβαίνοντας τώρα το μονοπάτι και ελέγχοντας την δουλειά τους. Καθώς είχαμε φτάσει στο μέσο του μονοπατιού άρχισε να πέφτει μια δροσιστική ψιχάλα. Παραδόξως αυτοί που ανέβηκαν με τα πόδια ανέβηκαν νωρίτερα από αυτούς που είχαν πάρει το αυτοκίνητο.

Όταν τελικά φτάσαμε στο μοναστήρι ήταν περασμένες δύο το μεσημέρι. Ο σεβασμιότατος εκτιμώντας τον κόπο και την προσφορά των εθελοντών παρέθεσε πλούσιο γεύμα στην αυλή της μονής.

Όταν τελικά αποχωρήσαμε από την μονή του Τιμίου Προδρόμου το απόγευμα ξέραμε ότι 

η μέρα μας δεν είχε πάει χαμένη....

Ένα εγκαταλελειμμένο λεωφορείο στο Λύκαιο όρος

Το φθινόπωρο μπήκε για τα καλά με ψιλοβρόχια στην Αρκαδία. Σάββατο πρωί ανέβηκα στο Λύκαιο όρος, για να συλλέξω καρπούς. Ένα πανέμορφο βουνό, με αμπέλια απεριποίητα εδώ και χρόνια, που όμως συνεχίζουν να καρπίζουν και να βγάζουν το σταφύλι με τις μικρές ροζ ρόγες, που μ' αυτό έφτιαχναν παλιά το "φλέρι", το μυρωδάτο ροζέ κρασί, που το έβαζαν στο μπουκάλι και το κατέβαζαν στο πηγάδι για να διατηρείται δροσερό στα υπαίθρια γλέντια. Έχει αχλαδιές, με μικρά χρυσαφιά αχλάδια, αγριομηλιές, βατομουριές, τσαμπουρνιές (το δέντρο που βγάζει τα μύρτιλλα) και μουρτζιές (φραγκοστάφυλα). Τις μουρτζιές τις μάζευαν και τις έδιναν στα παιδάκια για καραμέλες. Όσο πηγαίνουμε προς τα πάνω, τόσο πυκνώνουν τα ρύκια, που αυτή την εποχή ανθίζουν και οι κουμαριές. 

Τα άγρια χόρτα έχουν αρχίσει και βγαίνουν. Μάζεψα τα πρώτα τρυφερά λάπατα που γίνονται σπανακόρυζο και πίτα. Μου αρέσουν πολύ γιατί είναι νόστιμα και ξυνίζουν κιόλας.

Κι' εκεί καθώς μάζευα χόρτα, στη μέση του πουθενά, στο χωράφι, είδα ένα εγκαταλελειμμένο λεωφορείο. Ένα λεωφορείο των αρχών του '60 που έκανε δρομολόγια στα χωριά και κατέβαζε τους αγρότες με τα καλάθια τους στη Μεγαλόπολη για το παζάρι της Παρασκευής. Στο λεωφορείο ο κισσός και οι κληματαριές έχουν αρχίσει να αναρριχώνται. 

Το φωτογράφισα για να σας το δείξω.

Αναζητώντας την Πάβλοβα

Αποφάσισα να απελευθερωθώ από την καθημερινότητα.
Κλείστηκα στην κουζίνα, άνοιξα το ψυγείο, έβγαλα τα αγαπημένα μου βατόμουρα και αποφάσισα να αναζητήσω την "Πάβλοβα". Ένα αιθέριο γλυκό που ταυτίζεται με
μια αιθέρια ρωσίδα μπαλαρίνα, διάσημη ανά την υφήλιο με το όνομα "ο κύκνος" . Το 1929 η Πάβλοβα φθάνει στην Αυστραλία μ' ένα υπερωκεάνειο, σαν κι αυτό που πήρε ο Σκοτ Φιτζέραλντ για να φθάσει στην Ευρώπη. Ένα υπερωκεάνειο με ζωντανή ορχήστρα, με άφθονο καμπανίτη οίνο, με όλη τη μεγαλοαστική τάξη που περιόδευε μαζί με την ιντελιγκέντσια και με τους διάσημους θίασους της εποχής από ήπειρο σε ήπειρο. Η Πάβλοβα χόρεψε στο Περθ τη "λίμνη των κύκνων" κι' αποθεώθηκε. Ο σεφ Herbert Sachse του ξενοδοχείου Esplanade σαγηνεύτηκε και δημιούργησε προς τιμήν της την "τούρτα Πάβλοβα" άσπρη, αιθέρια, με κόκκινα άγρια βατόμουρα και σαντιγύ. Μια εκλεπτυσμένη γεύση όπως ακριβώς και ο Κύκνος-Πάβλοβα.
Ετοίμασα την Πάβλοβα και τη φωτογράφισα για να υπερβώ την απίστευτα δυσβάσταχτη καθημερινότητά μας.

Εθελοντισμός = συλλογικότητα, ισοτιμία, ανιδιοτέλεια*

Σε μια εποχή που ο ένας κοιτάζει τον άλλον στα χέρια και όχι στα μάτια, που η έννοια του δώρου έχει ταυτιστεί με την υποχρέωση για ανταπόδοση˙ που από παντού βομβαρδιζόμαστε από «ρητορικά» σχήματα λόγου περί διάρρηξης του κοινωνικού ιστού και περί ανθρωπιστικού αδιεξόδου, ας περάσουμε από τη θεωρία και τη μεμψιμοιρία στην πράξη και ας δούμε πώς μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι προσφέροντας τον ελεύθερο χρόνο και τις γνώσεις μας προς όφελος άλλων ή του συνόλου και όχι για να ωφεληθούμε εμείς οι ίδιοι ή για να περιμένουμε κάποιο αντάλλαγμα στο εγγύς μέλλον. Ο εθελοντισμός είναι έμπνευση, έχει όραμα, είναι μια αμφίδρομη σχέση ισοτιμίας, γι’ αυτό και διαφέρει από τη φιλανθρωπική δραστηριότητα.

Αντιμετωπίζουμε με αγάπη και όχι με οίκτο, ασπαζόμαστε την αριστοτελική άποψη για ισοτιμία και ισονομία και προσφέρουμε στους άλλους που είναι δίπλα μας.

Δεν μας αρέσουν οι μονομάχοι στις αρένες, οι λάτρεις του ατομικισμού. Απαιτούμε συλλογικότητα, δημιουργούμε συλλογικότητες.

Για να αναπνεύσουμε σε τούτο τον πανέμορφο πλανήτη πρέπει να δώσουμε τα χέρια όλοι μαζί. Μόνο με συλλογικότητα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την περιδίνηση της φτώχειας (πνευματικής και υλικής) που πρόκειται να επακολουθήσει αν εξακολουθήσουμε να είμαστε οπαδοί των μονομάχων και των ανθρωποθυσιών.

Όμως, ο εθελοντισμός, η εθελοντική εργασία απαιτεί οργάνωση, εκπαίδευση και εξειδίκευση. Απαιτεί συνεργασία με την εθελοντική ομάδα και με τις υπόλοιπες ομάδες. Απαιτεί προθυμία να χρησιμοποιείς τη γνώση για το καλό όλων και όχι να την κρατάς για τον εαυτόν σου, ως αυθεντία. Κανείς από μας δεν είναι αυθεντία.

Απαιτεί οργανωμένη εκπαίδευση. Ας απαλείψουμε το «όλα τα σφάζω κι όλα τα μαχαιρώνω», ας πάψουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε «ανώτεροι» ή ότι ξέρουμε περισσότερα και είμαστε οι «καλύτεροι».

Και όλα αυτά χωρίς το «κερασάκι της τούρτας» δηλαδή την επιβράβευση.

Ας αναγνωρίσουμε τη σημασία του εθελοντισμού.

*Αφιερωμένο στην Αλεξάνδρα Σ. που προσπαθεί για τη διάδοση του εθελοντισμού.

Το Κιλκίς μας ή ο παραμεθόριος τουρισμός

Ας ξεχάσουμε για κάποιες στιγμές τα ποσοστά ανεργίας που χτυπάνε στο κόκκινο στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας και το θολό τοπίο της αποβιομηχάνισης, ας περιηγηθούμε με τις αισθήσεις μας μια πόλη που δεσπόζει στην παραμεθόριο: το Κιλκίς. 

Στην καρδιά της μακεδονικής ενδοχώρας, μ΄ένα σιτοβολώνα, που θυμίζει θάλασσα, η πόλη απλώνεται στα ριζά του λόφου που έχει στην κορφή του την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Ο φεουδαρχικός - μεσαιωνικός χαρακτήρας της έχει αφήσει τα χνάρια του στον πολεοδομικό σχεδιασμό της. Το Κιλκίς  έχει απ' όλα: μοντέρνο ξενοδοχείο σαν κι' αυτό που έμενα στο down town του Σαν Φρανσίσκο, παζάρι τεράστιο που ικανοποιεί όλα τα γούστα γιατί διαθέτει από τσάντες Luis Vitton (προφανώς απομίμηση) μέχρι κράνα από τα γειτονικά όρη και λουκουμάδες τύπου Θράκης. Το Κιλκίς διαθέτει καπναποθήκες που στέκουν περήφανες κι ερειπωμένες, -μοναχικές φιγούρες του προσφυγικού παρελθόντος- εμπορικό δρόμο, μαγαζιά που έχουν στήσει με μεράκι οι Πόντιοι όταν ήρθαν και ρίζωσαν σε τούτο τον τόπο. 

Λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη βρίσκεται η πηγή που βγάζει το "Ξυνό Νερό", το νερό με το παλαιού τύπου μπουκάλι και το branding που αντέχει στο χρόνο. 

 Όσοι θέλουν να φάνε καλά με θέα τη λίμνη της Δοϊράνης, δεν έχουν παρά να πάνε στην ταβέρνα της Λίμνης "Δόβηρος". 

Όσοι θέλουν να χαρούν τις ομορφιές του βουνού, να τροφοσυλλεκτίσουνε συλλέγοντας άγρια βατόμουρα, βότανα, μύρτιλλα, κράνα, ραδίκια ή να αναπολήσουν το ηλιοβασίλεμα που περιγράφει η Πηνελόπη Δέλτα στο βιβλίο "Στον καιρό του Βουλγαροκτόνου" ας ανέβουν στα Κρούσια Όρη. Εκεί υπάρχει ο πιο καλόγουστος και φιλόξενος ξενώνας που πήγα ποτέ μου. Η οικοδέσποινα Σταθούλα κάθε μέρα δημιουργεί απίστευτες λιχουδιές, με απαράμιλλη γευστική ισορροπία και ο περιηγητής γευματίζει σε κολλαριστό άσπρο τραπεζομάντηλο. Ο πιστός Μπρούνο, το πανύψηλο γκριφόν του ξενώνα θα σας συντροφεύσει ως ακοίμητος φρουρός σε όλους τους περιπάτους σας στα Κρούσια Όρη.

Επιτέλους, ας ανακαλύψουμε την κρυφή γοητεία των παραμεθόριων περιοχών της χώρας μας και τη φιλοξενία των κατοίκων τους

Τα τελευταία φρούτα του καλοκαιριού

Κι' όμως η φύση αντεπιτίθεται!

 Μετά τις πυρκαγιές και τους ξηρούς βοριάδες εμφανίστηκαν τα τελευταία φρούτα του καλοκαιριού, στην άλλη πλευρά του βουνού, στους πρόποδες της Καρύταινας. Στις ρεματιές βγήκαν τα φραγκοστάφυλα, στα μονοπάτια οι βατομουριές γέμισαν με βατόμουρα. Στο δάσος οι μπολιασμένες αγριομηλιές απλώνουν τα γεμάτα κίτρινα μήλα κλαδιά τους. Το περιβόλι μου άλλαξε όψη,  καθώς οι αυτοφυείς δαμασκηνιές του κήπου μου γέρνουν φορτωμένες δαμάσκηνα. 

Ετοιμάζομαι πυρετωδώς για τα προϊόντα που στολίζουν τα τραπέζια του χειμώνα: chutney από δαμάσκηνα, coulis από βατόμουρα, ξύδι από βατόμουρα, chnapps από δαμάσκηνα και βατόμουρα, αλάτι με αρωματικά βότανα για τα κρεατικά και για τα ψάρια.

Η φλεγομένη και κατακαϋμένη Αρκαδία

Μετά τις φωτιές του Αυγούστου του 2007, από χθες στ’ αρκαδικά λιβάδια επαναλαμβάνεται το ίδιο ακριβώς φαινόμενο στα ίδια ακριβώς μέρη. Η περιοχή της Μεγαλόπολης Αρκαδίας από χθες φλέγεται. Παρά την εγρήγορση, τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη που έδειξαν οι άνθρωποι και οι αρχές οι φωτιές δεν έχουν ακόμα αναχαιτισθεί. Λόφοι γεμάτο από κέδρους, άγρια αμπέλια, κυπαρίσσια, βατόμουρα, μύρτιλλα, ρίγανη, ελιές, συκιές αμυγδαλιές έγιναν παρανάλωμα του πυρός. Όλοι εμείς τρέχαμε πέρα δώθε όλο το βράδυ για να συνδράμουμε τους ανθρώπους που έβλεπαν τις περιουσίες τους να γίνονται στάχτη από τη μια στιγμή στην άλλη. Οι πυροσβέστες, τα ελικόπτερα, τα αεροπλάνα και εμείς όλοι μαζί δίνουμε μάχη.

Η οικολογική καταστροφή είναι ανυπολόγιστη. Αφού οι δρόμοι έχουν πτώματα ζώων: σκατζόχοιροι, καμένες αλεπούδες (βλ. φωτ.). Οι κέδροι έγιναν καυσόξυλα, οι θάμνοι στάχτες. Αναρωτιέμαι τα κοπάδια των αγριόχοιρων, που άφηναν τα ίχνη από τις πατούσες τους στη λάσπη τι απέγιναν. Τα πουλιά το πρωί έψαχναν να βρουν κλαδί για να καθήσουν, φυσικά όσα απ’ αυτά δεν είχαν καεί. Είδα πρόβατα φοβισμένα να ΄χουν κατέβει στο ποτάμι μπας και γλιτώσουν.

Και επειδή το μετά από τη φωτιά έχει σημασία, απευθύνω έκκληση προς όλους εσάς και κυρίως προς όλες τις οικολογικές οργανώσεις.

Όλοι μαζί να βοηθήσουμε τον πολύπαθο τούτο τόπο!!